Ο Φρόυντ δεν χρειάστηκε να αδειάσει το σπίτι των γονιών του, αφού έζησε μόνο εννέα χρόνια μετά τον θάνατο της μητέρας του, και αφού η αδελφή του Ντόλφι έμεινε στο οικογενειακό τους διαμέρισμα μέχρι που ήρθε ο πόλεμος και ο εκτοπισμός. Εάν είχε αξιολογήσει την σημασία της, τότε ίσως ο Φρόυντ να είχε μιλήσει γι’ αυτή την δοκιμασία του αδειάσματος, την λυτρωτική ωστόσο, που μας φέρνει αντιμέτωπους με τις αρχαϊκές φαντασιώσεις μας και να ξανακάνει μωρά κανίβαλους, αχόρταγα και άπληστα για την περιουσία των γονιών μας, όντα μνησίκακα και απαιτητικά που προσπαθούν με μανία να ελέγξουν την μετάβαση από το πλήρες στο άδειο, έφηβους πάντα έτοιμους να εξαπολύσουν μύδρους κατά πάντων, να μην αφήσουν τίποτα όρθιο, ευχόμενοι μέσα στην υστερία της παντοδυναμίας τους να μην είναι γεννημένοι παρά μόνο από αυτούς τους ίδιους και να καταστήσουν το παρελθόν tabula rasa, ενηλίκους που παρ’ όλα αυτά θέλουν να εκπληρώσουν ευσυνείδητα τις υποχρεώσεις της υιικής στοργής, όμως σκοντάφτουν διαρκώς πάνω σε ενοχλητικά φαντάσματα.
Κι ενώ έχουμε μόλις χάσει τον δεύτερο γονιό μας, πρέπει σχεδόν αμέσως να περάσουμε μια από τις πιο οδυνηρές εμπειρίες που υπάρχουν, να εκτελέσουμε το πιο βαρύ έργο που μπορεί κανείς να φανταστεί, με τις πιο πολύπλοκες και αντιφατικές επιπτώσεις: να αδειάσουμε το σπίτι των γονιών μας. […]
Είτε το θέλουμε είτε όχι, είτε είναι άσεμνο είτε δεν είναι, η ζωή εμπεριέχει την επιθετικότητα. Το πέρασμα από την μια γενιά στην άλλη -η μία ανέρχεται, η άλλη απέρχεται, «ο βασιλεύς απέθανε, ζήτω ο βασιλεύς»- δεν είναι άσχετο με τον συμβολικό φόνο. Ο καθένας από εμάς, και όχι μόνο στα όνειρά του, σκοτώνει τον γονιό του ή και τους δύο ακόμη γονείς του, αφού ζει μετά από αυτούς. […]
Οπότε, πώς να προχωρήσουμε στο άδειασμα του σπιτιού των γονιών μας, χωρίς να αισθανόμαστε φρικτά ένοχοι που αποσπάμε από αυτό όλα όσα είχαμε ευχηθεί να κάνουμε δικά μας σε κάποιο πολύ παλιό όνειρο, σε κάποια παρασκήνια του ασυνειδήτου μας; Πώς να πραγματοποιήσουμε -στ’ αλήθεια και με την παράδοξη άδεια του νόμου- ό,τι ήταν έως τώρα ταμπού; Πώς είναι δυνατόν το γεγονός της κληρονομιάς να μας επιτρέπει, σε μια κρίσιμη για μας στιγμή, να καρπωθούμε αυτό που λίγες μόλις ώρες νωρίτερα δεν μας ανήκαν, να τα οικειοποιηθούμε απόλυτα, χωρίς περιορισμούς, χωρίς παραβάσεις; Πώς να εισβάλλουμε σε χώρους που, από την γέννησή μας και μέχρι τώρα, δεν ήταν δικοί μας; Άραγε γιατί να μπορούμε με πλήρη ατιμωρησία να απομυζήσουμε, να πετάξουμε, να καταστρέψουμε, ό,τι εμείς αποφασίζουμε; […]
Τι σημαίνει αυτό το «να μην λαμβάνεις ως δώρο» τα πράγματα των γονιών σου αλλά να βρίσκεσαι ιδιοκτήτης τους παρά την θέλησή σου, παρά την θέλησή τους; […]
Το «αδειάζω το σπίτι των γονιών μου» ηχεί τόσο τρομακτικά, επειδή ακριβώς αυτή η έκφραση αγγίζει μια αλήθεια του ασυνειδήτου.
Πηγή: Απόσπασμα από το βιβλίο της Lydia Flem «Αδειάζοντας το σπίτι των γονιών μου», εκδόσεις Μελάνι
Εικόνα: v2osk
Πηγή: Απόσπασμα από το βιβλίο της Lydia Flem «Αδειάζοντας το σπίτι των γονιών μου», εκδόσεις Μελάνι
Εικόνα: v2osk